Naar een duurzame en solidaire economie?

Geïnspireerd door Al Gore's ‘An unconvenient truth' sloegen Vlaamse en Nederlandse NGO's en welzijnsorganisaties de handen in mekaar en organiseerden op 10 januari in Tilburg een congres over duurzame ontwikkeling en wereldsolidariteit. Er werd bewust veel verder gekeken dan alleen het klimaatvraagstuk. Vanuit een ecologische maar ook sociaaleconomische urgentie werd geijverd voor een trendbreuk die onze economie op een ander spoor moet zetten. Uitgangspunt was de vraag of we ons vandaag niet blind staren op de groei van het bruto nationaal product en daarbij menselijke waarden en persoonlijk geluk uit het oog verliezen.

(11/01/2008)
Geïnspireerd door Al Gore's ‘An unconvenient truth' sloegen Vlaamse en Nederlandse NGO's en welzijnsorganisaties de handen in mekaar en organiseerden op 10 januari in Tilburg een congres over duurzame ontwikkeling en wereldsolidariteit. Er werd bewust veel verder gekeken dan alleen het klimaatvraagstuk. Vanuit een ecologische maar ook sociaaleconomische urgentie werd geijverd voor een trendbreuk die onze economie op een ander spoor moet zetten. Uitgangspunt was de vraag of we ons vandaag niet blind staren op de groei van het bruto nationaal product en daarbij menselijke waarden en persoonlijk geluk uit het oog verliezen.

De Vlaamse organisatie-inbreng werd verzorgd door VODO wat staat voor Vlaams Overleg Duurzame Ontwikkeling. Het VODO is een samenwerkingsverband tussen een twintigtal NGO's afkomstig uit de Noord/Zuid beweging, de milieu- en de vredesbeweging en sociaal culturele organisaties. Dankzij het VODO was er in de workshops en de debatten heel wat Vlaamse inbreng van onder meer universiteiten, NGO's, het ACV en het VKW.

Het VKW werd vertegenwoordigd door Geert Janssens. Hij werd gevraagd om een visie te geven op de rol van de sociale partners inzake het transformatieproces naar een duurzame en solidaire economie. In bijlage vindt u een samenvatting van deze visie die er in twee woorden op neer komt dat werkgevers de uitgestoken hand uiteraard niet afslaan maar dat er eerst een goed uitgekiend plan moet worden opgesteld. Werkgeversorganisaties maar wellicht ook sociale partners in het algemeen, zijn niet bij machte om zo'n plan op te stellen laat staan erdoor te drukken. Ze kunnen wel een belangrijke rol spelen in het begrijpbaar en aanvaardbaar maken van maatregelen en ingrepen. Bovendien moet zo'n plan uitgaan van een markteconomische aanpak waarbij prijzen (via belastingen) de economie moeten sturen in een duurzame richting. Heel wat van de tijdens het congres geopperde voorstellen passen daar niet in, wat niet wil zeggen dat alle voorstellen op hun merites moeten worden bekeken.