Moedige crisisaanpak rendeert

Auteur: 
Pierre Breyne

De financiële crisis in Amerika heeft de hele wereld meegesleurd, en leidde tot een algemene economische terugval.

Het zal zeker een jaar tot twee jaar duren, en we zullen het erg lastig krijgen.
Het zal voor iedereen vechten zijn om te overleven.
Dat weten we ondertussen wel.

De informatiesessies en de publicaties van de denktank VKW Metena pinnen ons echter niet vast in doemdenken – dit zou juist de crisis echt doen escaleren – maar ze helpen ons met deze uitdaging om te gaan en genuanceerder te denken:

  • Hoe gaan we creatief met de uitdagingen om?
  • Hoe houden we – ondanks de crisis – onze balansen zoveel mogelijk in evenwicht?
  • En vooral: Hoe vermijden we dat ons bedrijf over kop gaat?

De vraag die ik echter voorzichtig wil toevoegen aan de uiterst deskundige adviezen die we krijgen – ietwat van een andere orde, maar toch niet onbelangrijk – is:

  • in hoeverre kunnen we bij de beslissingen die we moeten nemen om ons bedrijf op de sporen te houden, ook onze mensen, onze werknemers in het vizier blijven houden?

Zo komen bij het bespreken van de huidige crisis altijd heel wat cijfers aan bod: werkloosheidscijfers, loonkostcijfers, werkbereidheid…
Maar als je in je bedrijf komt hebben deze cijfers een naam en een gezicht.

De vraag die we kunnen stellen is: in hoeverre kan een bedrijf dat moet vechten om moeilijke tijden door te komen, nog sociaal zijn?
Sommigen zullen zeggen: "We hebben geen keuze. Het is toch beter te overleven met 50 werknemers, dan ten onder te gaan met honderd."
Dat is helemaal correct.
Maar ook wanneer er pijnlijke beslissingen moeten genomen worden, kan men het op een menselijke manier doen.

Mag ik ter overweging enkele suggesties meegeven?

  • een goede communicatie met de werknemers is van groot belang. Dat zij weten wat er op het spel staat, en betrokken worden in het zoeken naar oplossingen.
  • dat ons vechten voor ons bedrijf ook een vechten is voor hun toekomst.
  • dat zoveel mogelijk alle werknemers gelijk worden behandeld, bv. bij de verdeling van de economische werkloosheid, ook al stelt het je voor problemen om de normale productie niet te verstoren.
  • dat wij als bedrijfsleiders het goede voorbeeld geven, bv. dat wij zelf ook ons deel doen in de inleveringen die van hen worden gevraagd.
  • dat we proberen ook in ons bedrijf een verhaal te vertellen dat perspectief geeft. Dat men erop kan rekenen dat men later mee de vruchten zal mogen plukken van de inspanningen, die nu gevraagd worden.

Het zijn allemaal elementen die we mogen catalogeren onder de noemer 'mensgericht ondernemen'. Daarbij ben ik ervan overtuigd dat het samen aangaan van de uitdagingen iedereen ook dichter bij elkaar brengt, werkgevers en werknemers, en dat de return op lange termijn kan zijn: een ploeg gemotiveerde mensen, die samen het bedrijf in betere tijden tot een boeiende en performante onderneming weten op te tillen.
En dat zou nog eens een bijkomend positief effect van de crisis kunnen zijn.