L’égo de Sarko

Morgen start in Londen de vergadering van de G20. Tegen de achtergrond van de uitdiepende financiële crisis en recessie staan de verwachtingen hoog gespannen. Te hoog allicht, want de kakafonie onder de wereldleiders klinkt als oorverdovend. Bovendien beginnen naast verschillen in visie op de crisis nu ook de ego’s van belangrijke deelnemers de boel te vertroebelen.

Naar goede Franse gewoonte terzake zet Nicolas Sarkozy de toon. De Franse president liet via een georganiseerd perslek weten dat hij maandag aan zijn ministers meedeelde dat als de discussie in Londen hem niet zou aanstaan hij gewoon zou vertrekken. Blijkbaar valt het de Fransen nog altijd moeilijk om onder de ogen te zien dat, zo het ooit het geval zou geweest zijn, de wereld vandaag echt niet meer draait rond wat Parijs al dan niet wil. Frankrijk is in het mondiale financieel-economische verhaal een belangrijke speler, zonder meer. Sarkozy et Cie hebben er echter blijkbaar een ondraaglijk probleem mee om onder ogen te zien dat ze niet de eerste (of zelfs tweede) viool in het G20-orkest te spelen hebben.

Sarkozy’s dreiging om op te stappen is tegelijk belachelijk, onverantwoord en oliedom. Belachelijk, omdat het puberaal gedrag uitstraalt een staatshoofd onwaardig. Onverantwoord, omdat we het in deze penibele tijden als de huidige als kiespijn kunnen missen dat staatshoofden zich zo gedragen. Oliedom, omdat Sarkozy zijn prioriteiten behoorlijk verkeerd op een rijtje heeft. Wat dit laatste betreft, is hij trouwens niet alleen maar er is er sprake van een meer algemeen Europees probleem.

Europa stelt algemeen als eerste prioriteit meer regulering van de financiële sector. Op zich geen probleem, integendeel zelfs, op voorwaarde, uiteraard, dat het om verstandige regulering gaat. Een veel fundamenteler probleem met die Europese prioriteit is evenwel dat – en sta ons toe nu even kort door de bocht te gaan – er vandaag geen functionerende financiële sector meer is. De allereerste, alles dominerende prioriteit zou dus moeten zijn om die financiële sector terug up and running te krijgen.

De VS lijden overigens aan hetzelfde euvel. De regering Obama wil via monsterachtige begrotingstekorten de economie terug op het groeipad zetten. Een volgehouden, structureel herstel kan er echter alleen maar komen als de privé sector snel overneemt als motor achter de groei. Ook dat kan enkel maar met een goed functionerende financiële sector die voor een normale kredietbedeling zorgt. Met het plan Geithner ligt in de VS nu wel een blauwdruk tot ernstige sanering van de financiële sector ter tafel. Dat plan moet verder verfijnd worden en de concrete uitvoering gaat gegarandeerd nog bloed , zweet en tranen kosten. Maar er is wel een aanzet. In Europa is die er nauwelijks. Als Sarkozy toch kwaad wegloopt in Londen, kan hij zijn vrijgekomen tijd misschien besteden aan het ontwerpen van een verbeterde versie van het Geithner-plan voor Europa.